"ได้เวลานอนแล้ว ช่วยเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังหน่อยได้มั้ยครับ"

เสียงงัวเงียเผยลูกอ้อนลูกสุดท้ายทางสายโทรศัพท์ ความน่าเอ็นดูทำให้หญิงสาวไม่สามารถกลั้นความขบขันได้
ผลคือ ยอมแพ้ให้เสียงหัวเราะเล็ดลอดออกมาในที่สุด

"ขำอะไรเล่า"
"เปล่านี่คะ .. แค่ไม่รู้จะเล่าเรื่องอะไรดี ยิ่งเล่านิทานไม่เก่งอยู่ด้วย"
"งั้นเล่าเรื่องอะไรให้ฟังก็ได้ครับ คุณเล่าคนเดียวนะ ผมขอฟังเฉยๆ"

เสียงงัวเงียนั้นยังไม่ละความพยายาม กลับหาข้อต่อรอง จะเอาให้ได้อย่างใจ

"เห็นทุกทีมีเรื่องเล่า แย่งพูดตลอดเลย ทำไมหนนี้ถึงไม่มีได้ล่ะครับ" "ตอนนี้ไม่มีอะไรจะเล่านี่คะ นึกไม่ออกจริงๆ"

เสียงถอนใจลอยมาจากปลายสาย..

"อ้ะ อ้ะ .. เปิดหน้าเวบนี้นะครับ แล้วอ่านให้ผมฟัง"

..บทอาขยาน สมัยเราเด็ก ๆ..

"งั้นเราเริ่มที่ประถมหนึ่งนะคะ.."

"เด็กเอ๋ย เด็กน้อย
ความรู้ เรายังด้อย เร่งศึกษา
เมื่อเติบใหญ่ เราจะได้ มีวิชา
เป็นเครื่องหา เลี้ยงชีพ สำหรับตน
ได้ประโยชน์ หลายสถาน เพราะการเรียน
จงพากเพียร ไปเถิด จะเกิดผล
ถึงลำบาก ตรากตรำ ก็จำทน
เกิดเป็นคน ควรหมั่น ขยันเอย"

"แมวเอ๋ย แมวเหมียว
รูปร่าง ประเปรียว เป็นหนักหนา
ร้องเรียก เหมียวเหมียว ประเดี๋ยวก็มา
เคล้าแข้ง เคล้าขา น่าเอ็นด
รู้จัก เอารัก เข้าต่อตั้ง
ค่ำค่ำ ซ้ำนั่ง ระวังหน
ควรนับว่ามัน กตัญญู พอด
อย่างไว้ ใส่ใจเอย"

.
.
.

เสียงคนยังตื่นอ่านบทอาขยานด้วยความขบขัน เสียงหัวเราะผสมท่วงทำนองบทกลอนสอนเด็กไม่ขาดระยะ ..

"โฮ่ยยย อ่านดีๆ หน่อยได้มั้ยครับ ขำอะไรน่ะ?"
"อ้ะๆ ไม่ขำค่ะ ไม่ขำ .. จะขึ้นประถมสองแล้วนะคะ"

"นกเอ๋ย นกเอี้ยง
คนเข้าใจ ว่าเจ้าเลี้ยง ซึ่งควายเฒ่า
แต่นกเอี้ยง นั้นเลี่ยง ทำงานเบา
แม้อาหาร ก็ไปเอา บนหลังควาย
เปรียบเหมือนคน ทำตน เป็นกาฝาก
รู้มาก เอาเปรียบ คนทั้งหลาย
หนีงานหนัก คอยสมัคร งานสบาย
จึงน่าอาย เพราะเอาเยี่ยง นกเอี้ยงเอย"

.
.
.

"ขึ้นประถมสามล่ะนะคะ.."

" จันทร์เอ๋ย จันทร์เจ้า
ขอข้าว ขอแกง
ขอแหวนทองแดง ผูกมือน้องข้า
ขอช้าง ขอม้า ให้น้องข้าขี่
ขอ 20D ให้น้องข้ามั่ง
ขอเตียงตั้ง ให้น้องข้านอน
ขอละคร ให้น้องข้าดู
ขอยายชู เลี้ยงน้องข้าเถิด
ขอยายเกิด เลี้ยงตัวข้าเอง"

"ขออีกรอบได้มั้ยครับ บทนี้ชอบจัง"

"แคนเอ๋ย แคนน่อน ขอกล้องขอเลนส์
ขอตัวเจ๋งๆ มาให้น้องข้า
รึจะ นิคค่อน ให้น้องข้าที
ขอ 20D ให้น้องข้ามั่ง
รึ D70s ให้น้องข้าร่อน
ขอ Fisheye ก่อน ให้น้องขาดู
ลอง 350D ดู ให้น้องข้าเถิด
ขอ lomo เถิด ให้ตัวข้าเอง"

"แหะๆ ไม่เห็นเข้ากันเลย ชอบยังไงคะเนี่ย"

.
.
.

" ..หากสยามพินาศลง...............ไทยอยู่ ได้ฤๅ เราก็เหมือนมอดม้วย..................หมดสิ้นสกุลไทย"

"จบสยามานุสติมา 2 รอบแล้วนะคะ นอนจริงๆ ได้แล้วมั้ง"
"ราตรีสวัสดิ์นะคะ"
"...ครับ"

.
.
.

กลางวันของเธอยังอีกยาวนาน ในขณะที่กลางวันของเขาใกล้จะหมดไป

เสียงหัวเราะยังคงก้องอยู่ในความทรงจำ เป็นเวลาเดียวกับอีกฝ่ายกำลังหลับไหลด้วยความเหนื่อยอ่อน..

".. คุณไม่รู้จริงๆ หรือคะว่าทำไมฉันถึงหัวเราะ"
"จริงๆ แล้วฉันมีนิทานเรื่องนึงที่จะเล่าให้คุณฟัง หากแต่มันอาจจะยังไม่ถึงเวลาเท่านั้น"

"กาลครั้งหนึ่ง .. ความรัก"

กาลครั้งหนึ่ง..ความรัก - สุเมธ แอนด์ เดอะปั๋ง
... เกิดขึ้นตรงนี้ (กาลครั้งหนึ่ง กาลครั้งหนึ่ง) ที่ในหัวใจ (กาลครั้งหนึ่ง กาลครั้งหนึ่ง) ไม่มีเหตุผล (กาลครั้งหนึ่ง กาลครั้งหนึ่ง) นี่คือหัวใจ (กาลครั้งหนึ่ง กาลครั้งหนึ่ง ความรัก) นี่คือหัวใจ ...

ป.ล. ใครอยากอ่านบทอาขยานระลึกถึงวัยเยาว์มั่ง ก็เข้าได้ ที่นี่ เลยนะคะ